Sanctus Bernardus Claraevallensis
Doctor Ecclesiae, Abbas Cisterciensis, Reformator Monasticus et Doctor Mellifluus
(1090-1153)
Bernardus natus est anno 1090 in castello Fontanetum, prope Divionem, in regione Burgundiae, Franciae. Filius Tescelini Sorrel, nobilis militis, et Alethis de Montbard, mulieris profundae pietatis, crevit in familia aristocratica profunde christiana. Fuit tertius ex septem fratribus, et ab iuventute sua inclinationem specialem ad vitam contemplativam et studium Sacrarum Scripturarum monstravit.
Formatio et Vocatio
Bernardus accuratam educationem in scholis Castellionis super Sequanam accepit, ubi intellectuali claritate et inclinatione ad litteras excelluit. Post mortem matris suae cum viginti annos haberet, profundam crisim spiritualem pertransivit quae eum ad discernendam vocationem religiosam duxit. Anno 1112, cum viginti duo annos haberet, decisionem cepit quae vitam suam et historiam Ecclesiae signaret: ingressus est in recenter fundatum monasterium cisterciense Cistercii, una cum triginta sociis quos fervore suo attrahere potuit, inter eos quattuor fratres suos et plures amicos nobiles.
Fundatio Claraevallensis et Expansio Cisterciensis
Vix tribus annis post ingressum suum, anno 1115, abbas Stephanus Harding eum misit ad fundandum novum monasterium. Bernardus abbatiam Claraevallensem (Clairvaux) in valle desolata Campaniae statuit, quam ipse "Vallem Absinthii" propter sterilitatem vocavit. Sub directione eius ut primi abbatis, hic locus in unum ex centris spiritualibus maxime importantibus Europae transformatus est. Charisma et sanctitas eius centenas vocationum attraxerunt, cognomen "venatoris animarum et vocationum" merens.
Expansio Ordinis Cistercii sub impulsu Bernardi extraordinaria fuit. Cum ingressus est unicum monasterium cisterciense existebat, sed momento mortis eius anno 1153 erant 343 monasteria, ex quibus 168 ad filiationem Claraevallensem pertinebant et 68 directe ab eo fundata sunt. Cum apostolatu suo effecit ut plus quam 900 monachi professionem religiosam facerent.
Dona et Characteristics Speciales
Sanctus Bernardus eloquentiam extraordinariam possidebat quae ei titulum "Doctoris Melliflui" (dulcis sicut mel) meruit. Verbum eius vim conversionis miram habebat, et praesentia eius multitudines attrahebat. Notus erat profunda devotione mariana, unus ex maximis propagatoribus devotionis ad Virginem Mariam in Medio Aevo, quod ei etiam titulum "Doctoris Mariani" meruit.
Quamvis constitutionem fragilem et constantes infirmitates stomachi haberet, productum severarum mortificationum et ieiuniorum quae exercebat, Bernardus activitatem apostolicam infatigabilem explicavit. Profundissimam vitam contemplativam cum intensa activitate in servitio Ecclesiae combinavit. Erat vir orationis qui longas horas in contemplatione transibat, sed etiam reformator indefessus et consiliarius pontificum, regum et episcoporum.
Ministerium et Opus Ecclesiale
Bernardus fuit vir maxime influens saeculi duodecimi in Europa. Ministerium eius multiplas dimensiones amplexum est: fuit reformator monasticus, theologus, praedicator, pacificator et consiliarius politicus. Decisive in pluribus schismatibus et conflictibus ecclesiasticis intervenit, defensor inquietabilis orthodoxiae catholicae.
Vigorose haereses temporis sui combatuit, specialiter contra Petrum Abaelardus et catharos. Fuit mediator in conflictibus inter principes et nationes, semper pacem et iustitiam quaerens. Interventio eius decisiva fuit in electione plurimorum pontificum et in resolutione schismatis papalis anni 1130.
Anno 1145, discipulus eius Bernardus de Paganelli electus est Pontifex nomine Eugenio III, cui Bernardus celebrem tractatum suum "De Consideratione" scripsit, ducem spiritualem et practicum pro exercitio papatus.
Maxima incepta eius, quamvis etiam controversissima, fuit praedicatio Secundae Cruciatae (1146-1149). Ad petitionem Pontificis Eugenii III, Franciam et Germaniam percurrit praedicans tanto fervore ut millia mobilizare potuisset. Tamen, defectus huius cruciatae profunde imaginem et auctoritatem eius affecit, unus ex maximis doloribus vitae eius.
Opera et Contributiones Importantes
Sanctus Bernardus fuit scriptor prolificus cuius opus profunde spiritualitatem christianam signavit. Productionem circiter 500 epistolarum, circa 350 sermonum et plurium tractatuum doctrinalium reliquit. Scripta eius characterizantur combinatione profunditatis theologicae cum sublimi poesi mystica.
Inter opera eius maxime importantia eminent:
- "De gradibus humilitatis et superbiae" - Primum opus eius, commentarium super Regulam Sancti Benedicti.
- "De diligendo Deo" - Scriptum anno 1126, unum ex operibus magistralibus eius de theologia spirituali.
- "Tractatus de gratia et libero arbitrio" - Compositum anno 1127, fundamentale in theologia morali.
- "De laude novae militiae" - Scriptum anno 1129 ad petitionem Hugonis de Payens, fundatoris Templariorum.
- "De Consideratione" - Directum ad Pontificem Eugenium III, dux de regimine pastorali.
- "Sermones super Cantica Canticorum" - Opus culminis eius, 86 sermones profundae mysticae nuptialis, considerati una ex gemmis litteraturae spiritualis christianae.
- "Homiliae in laudibus Virginis Matris" - Compilatio homiliarum marianarum eius, fundamentales in devotione mariana mediaevali.
- "Vita Sancti Malachiae" - Biographia reformatoris hibernici, amici personalis Bernardi.
Scripta eius exercuerunt enormem influentiam in theologia mediaevali et fundamentalia fuerunt pro theologis posterioribus, includendo Sanctum Thomam Aquinatem.
Vita Spiritualis
Spiritualitas Sancti Bernardi characterizabatur profunda intimitate cum Christo et tenera devotione ad Virginem Mariam. Theologia eius mystica centrabatur in amore Dei et experientia personali conventus cum Christo. Spiritualitatem christocentricam evolvit quae humanitatem Iesu et importantiam contemplationis mysteriorum eius, specialiter Passionis eius, emphasizabat.
Bernardus vivebat in constanti tensione inter vocationem contemplativam et exigentias ministerii apostolici. Saepe desiderium maioris solitudinis et silentii exprimebat, sed numquam recusavit servire Ecclesiae quando vocabatur. Notus erat severitate erga se ipsum, sed magnam teneritudinem et patientiam cum monachis suis et cum peccatoribus qui ad eum veniebant monstrabat.
Austeritates extremas exercebat: parum dormiebat, minimum edebat, et se constanter mortificabat. Tamen, cum tempore has practicas moderavit quando intellexit quod sanitas eius fracta servitium Deo limitabat. Dicebat: "Maledictae dicantur occupationes, si non sinant dedicare debitum tempus orationi et meditationi".
Ultimi Anni et Mors
Ultimi anni Bernardi signati erant dolore defectus Secundae Cruciatae et sanitate eius magis magisque deteriorata. Anno 1153 graviter de stomacho aegrotavit, cibum non retinebat et crura eius intumescebant, valde debilis remanens. Quamvis pateretur, continuavit scribere et consulere eos qui ad eum veniebant.
Mortuus est die 20 Augusti 1153, cum 63 annos haberet, circumdatus fratribus suis in fide, in amata abbatia sua Claraevalli. Mors eius in tota Europa defleta est. Vixerat 38 annos ut monachus cisterciensis et abbas, relinquens legatum indelebile in historia Ecclesiae.
Canonizatio et Legatum
Canonizatus est die 18 Ianuarii 1174 a Pontifice Alexandro III, vix 21 annis post mortem suam. Anno 1830, Pontifex Pius VIII eum Doctorem Ecclesiae proclamavit, profunditatem et orthodoxiam doctrinae eius theologicae officialiter recognoscens.
Influentia eius in Ecclesia immensa et durabilis fuit. Reformavit et revitalizavit vitam monasticam, principalis artifex expansionis cisterciensis. Theologia eius mystica amoris divini decisive influit in spiritualitatem christianam posteriorem. Devotio eius mariana significanter contribuit ad evolutionem mariologiae. Et exemplum eius vitae contemplativae unitae actioni apostolicae continuat inspirare religiosos et laicos.
Consideratur ultimus Patrum Ecclesiae et maximus theologus saeculi sui. Figura eius signat apogeum monasticismi mediaevalis et repraesentat synthesim perfectam inter contemplationem et actionem, inter vitam interiorem et servitium ecclesiale.
Festum liturgicum: 20 Augusti
"Debemus amare Deum quia Ipse est Deus, et mensura amoris nostri debet esse amare Eum sine mensura."
Sanctus Bernardus Claraevallensis nos docet quod vita christiana non consistit in eligendo inter contemplationem et actionem, sed in sinendo amorem Dei, expertum in oratione, effundi in servitio generoso ad Ecclesiam et mundum. Testimonium eius nos commonet quod vera sanctitas nascitur ex conventu personali cum Christo et manifestatur in dedicatione totali ad proximum.